من و تو

شب تيره و ره درازومن حيران   فانوس گرفته او به راه من

برشعله بي شكيب فانوسش    وحشت زده ميدود نگاه من

برما چه گذشت؟ كس چه ميداند   دربستر سبزه هاي تردامان

گويي كه لبش به گردنم آويخت   الماس هزار بوسه ي سوزان

برما چه گذشت؟ كس چه ميداند  من او شدم...او خروش درياها

من بوته ي وحشي نيازي گرم   او زمزمه ي نسيم صحراها

من تشنه ميان بازوان او   همچون علفي ز شوق روييدم

تا عطر شكوفه هاي لرزان را  در جام شب شكفته نوشيدم   

باران ستاره ريخت بر مويم   از شاخه تك درخت خاموشي

در بستر سبزه هاي تر دامان   من ماندم و شعله هاي آغوشي

ميترسم از اين نسيم بي پروا   گرباتنم اين چنين درآويزد

ترسم كه زپيكرم ميان جمع   عطر علف فشرده برخيزد

                                             "فروغ فرخزاد"